Speeddate

Charlie Groen
26 jan 2020


Om over mijn voortijdig beëindigde ‘amour de loin’ (liefde op afstand) heen te komen, neem ik weer deel aan het spel. Na een fietsongeluk moet je immers ook zo snel mogelijk weer op die fiets springen. En, het moge duidelijk zijn: ik heb weer zin om te daten! Met Tinder, Bumble, Grindr of zelfs via Instagram kunnen we op ieder gewenst moment deelnemen aan het meest verslavende spel dat ik ken: malaise d’amour! Maar voor mij voelen die apps eerder alsof ik ten prooi val aan de willekeurige verveling van mijn match: op het toilet, in de trein, of op een dinsdagavond uitgekakt op de bank. Ik swipe dus liever IRL. 

Omdat ik geen zin heb om in een bar te hangen tijdens mijn Dry January, stem ik meteen in voor een avond met een voor mij nog onbekende, pre-digitale datingsmethode: de speeddate.



Ik stel me er weinig bij voor. Behalve dan die scènes uit Sex and the City, waarin zowel Miranda als haar date liegen over hun baan om een hook-up te forceren tussen een ‘stewardess’ en een ‘traumachirurg’. Hmmm.. niet erg veelbelovend dus, maar wel spannender. Al het daten begint  toch als een gemaskerd bal (ook al kom ik daar soms wat laat achter). 


Maar dat wordt knap lastig liegen over een carrière tijdens deze speeddate, georganiseerd door en voor de TNO jeugdorganisatie. ‘s Neerlands hoop: techneuten, innovators en visionairs, die het bedrijfsleven en wetenschappelijk onderzoek samenbrengen om de maatschappelijke problemen van deze tijd aan te pakken. Kortom: vooral veel Bètas. En sinds mijn Amsterdamse kringen vooral uit Alfa’s bestaan, lijkt het me goed om eens daarbuiten te stappen. Letterlijk ook, want die speeddate is helemaal in Den Haag (pretentieuze Amsterdamse zucht).


Op het Spui had TNO de bovenste verdieping van een bar afgehuurd voor de speeddate. De ‘vrouwen’ kregen tafeltjes toegewezen, terwijl de ‘mannen’ zouden rouleren — geheel volgens de cisgender heteroseksuele norm allemaal. (Ja, ik ben dan wel een cisgender heteroseksuele vrouw, maar ook ik houd van afwisseling!) Zenuwachtig fluister ik grappend, ‘beetje seksistisch’, tegen mijn mede single vriendin, waarna we als een stel gniffelende undercover agenten naar ons tafeltje lopen.

Er volgden 9 gesprekken van 10 minuten. Na afloop kon je op een formulier aangeven of je op date met diegene zou willen naar het TNO-gala. Het eerste gesprek gaat voorbij als een sneltrein. We spreken over geliefde Netflix series, en ik vink deze fanatieke snowboarder met puppy-ogen aan als mogelijke date. Maar even later streep ik de match toch weer door. Het was een leuk gesprek, dat zeker. Maar was er ook echt een romantische klik? Ik besluit van niet. Erg veel tijd is er niet om mijn keuze te bevragen, want de volgende kandidaat neemt het naadloos over net als bij een estafetterace. Ik krijg de organisator van het geheel voor m’n neus. Een vlotte Canadees met ondeugende ogen en humor die me aan Andy Samberg van Brooklyn Nine-Nine doet denken — vinkje.

Ik herinner me niks van het gesprek maar blijf achter met een bruisend gevoel waarvan ik besluit dat dit de welbekende ‘klik’ is. Maar misschien kwam het wel door de grote hoeveelheid Tonic die ik had geconsumeerd. Wat is een klik überhaupt? Komt het je toevallen? Of kan je het soms ook forceren? Is het puur lust of iets anders? Geen tijd, next! Voor me zit een jongen met prachtige, helder groene ogen en een zeer open gezicht, hij komt erg jong over. Zijn naam klinkt voor mij onbekend, en ik wil vragen naar zijn ‘roots’ maar ik weet niet hoe. Het voelt vreemd, bijna onbeleefd, alsof ik daarmee extra benadruk dat hij een niet Nederlandse achtergrond heeft. Waarom wil ik dit zo graag weten? In Amerika hoorde ik verhalen over hoe vervelend het is als mensen daarover doorvragen ‘Yes, but where are you really from?’, alsof ze door hun naam of huidskleur toch geen ‘echte’ Amerikanen konden zijn. Veel mensen vonden dit een onprettige, zelfs pijnlijke ervaring, en dat is (tip!) iets om te vermijden op een speeddate. Uiteindelijk kies ik ervoor om dit alles maar op te biechten en reageert hij alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Er volgt een open gesprek waarin hij vertelt dat hij zich in Nederland eigenlijk nooit gediscrimineerd heeft gevoeld vanwege zijn achtergrond.  Maar, voegt hij eraan toe, dit is ongetwijfeld wel het geval bij anderen. Ik vind het een mooi, interessant gesprek maar helaas geen klik. Daarna gaan de gesprekken over triatlon rennen, video-gamen, metalheads, hobby motorcrossers, foodies en politieke voorkeuren. De helft van mijn gesprekspartners zijn voor het eerst op date met een Nederlandse vrouw. 

Je raadt het al, er werd verder niet meer ‘geklikt’.

In vergelijking met Tinder zitten er zeker een aantal voordelen aan speeddaten. Het is een geweldige manier om erachter te komen dat je met letterlijk iedereen een interessant gesprek kunt voeren van 10 minuten. Je vindt altijd wel iets om over te praten, en zo niet, dan is het fascinerend om iemand over hun passies te horen. Als je verlegen bent of moeilijk op iemand afstapt, is het een goede manier om je small talk skills te oefenen en mensen IRL te ontmoeten. Je voelt beter of er een klik is en je hoeft niet eindeloos te appen voordat je elkaar eindelijk eens ziet (als dat al gebeurd).

Een duidelijk nadeel is wel dat je een veel kleinere vijver hebt om in te vissen en dan ook nog een die in dit geval alleen voor heteroseksuelen interessant was. Daarnaast had ik totaal geen rekening gehouden met het feit dat speeddaten DOODvermoeiend is. We zaten knikkebollend in de trein terug naar Amsterdam. Dat krijg je niet van een avondje Tinderen op de bank! De volgende dag lag ik dan ook gelijk met griep op bed. Maar het bericht van de organisator dat ik met de leukste van het stel matchte, maakte het zeker de moeite waard. Nu maar eens kijken over er een tweede date volgt… het gala is (helemaal) in Gouda!




Update: ik ben niet gegaan.