Millennial 
Makers  
       x
Dorien van Linge


Schrijver Tatjana AlmuliFotografie Tatjana Almuli
Januari 2020





‘Ik ben geen perfecte, consequente feminist. Maar ik ben wel strijdbaar en ik doe mijn best.’

Dorien van Linge (1994) is een typische millennial slashie: ze combineert verschillende jobs met elkaar alsof het niets is. Na haar studie sociologie en genderstudies kreeg ze een paar jaar geleden een baan aangeboden bij de Volkskrant wat haar misschien op de eerste plaats journalist maakt. Ze schrijft over eigentijdse en ‘woke’ thema’s. Bijvoorbeeld over cultural appropriation in modeland, de opkomst van lichaamspositiviteit in Nederland en recent nog een stuk over nailart - hierover grapte ze in een DM naar ondergetekende: ‘learning boomers our ways ;-)’. In de nachturen draait ze regelmatig als dj én ze is auteur van het boek Feminist Fataal dat in het najaar van 2019 verscheen.  Zonder teveel als een fangirl te willen klinken: lees dat boek. Het is wat mij betreft het eerste volledige inclusieve, intersectionele feministische boek dat verschenen is in Nederland. Dorien wisselt moeiteloos een complex thema als de systematische onderdrukking van mensen van kleur af met de vraag of het erg is als je als feminist veel bezig bent met uiterlijkheden.

Ik ben benieuwd hoe Dorien de periode na het verschijnen van haar boek ervaart, waarom Feminist Fataal er moest komen en hoe zij denkt over kwetsbaarheid als verdienmodel.

De afgelopen paar jaar zijn er vrij veel boeken rondom ‘het nieuwe’ feminisme verschenen - waarom wilde jij ook een boek hierover schrijven?
Voor mijn gevoel zijn veel feministische boeken nog helemaal niet zo inclusief en intersectioneel, terwijl het daar volgens mij echt de tijd voor is.  Feminisme gaat niet alleen over de maatschappelijke verschillen tussen mannen en vrouwen, ook over wat huidskleur, lichaamsvorm, seksualiteit of leeftijd betekent voor je leefwereld. Daar wilde ik een boek over schrijven.

Waarin is Feminist Fataal nog meer onderscheidend?
Ik wilde graag verschillende thema’s van het feminisme aankaarten op een luchtige, maar wel gelaagde manier: niet alleen over wel- of geen okselhaar, maar ook over racisme en seksisme en daar echt op in gaan. Veel feministische literatuur is erg wetenschappelijk en theoretisch en dan ook nog eens in het Engels. Aan de andere kant zijn er ook best veel luchtige feministische verhalen, maar daar miste ik weer meer achtergrondinformatie. Ik wilde die twee richtingen samenbrengen. En een handboek maken waarbij ik genoeg informatie geef over een bepaald onderwerp, maar ook verdere lees-luister en kijktips aanreiken. Zodat je als lezer altijd meer kunt opzoeken of verder leren als je daar behoefte aan hebt.

Hoe heb je het schrijfproces ervaren? Had je bepaalde rituelen tijdens het schrijven?
Ik begon mijn dag altijd lezend. Vaak in een wetenschappelijk boek. Daarna startte ik met schrijven en tijdens de lunch las ik dan vaak iets lichters. Na mijn pauze schreef ik nog een paar uur en ik eindigde de dag weer met een boek. En het schrijfproces zelf… Tja. Soms vond ik het heel leuk, maar soms zat ik ook echt met mijn handen in het haar. De thema’s die ik bespreek zijn zo complex, hoe langer ik me erin verdiepte hoe onduidelijker het soms werd. We maken in de literatuur bijvoorbeeld onderscheid tussen seksen, genderidentiteit en genderexpressie, maar dat zijn uiteindelijk ook kaders die iemand bedacht heeft. Daarbinnen zijn honderden variaties. Ik vond het moeilijk om die complexiteit te vangen en het ook nog op een toegankelijke manier te verwoorden in mijn boek.

Ja, dat kan ik me voorstellen. Je kunt ook nooit alles vangen in één boek, die beperkte ruimte kan heel benauwend zijn. Maar je las dus superveel! Ik hoor altijd dat schrijvers die aan een boek werken of heel veel lezen of helemaal niet. Jij zat dus in het eerste kamp.
Zeker! Ik heb tijdens het schrijven wel 40 of 50 boeken gelezen. En echt alleen boeken rondom het feminisme, ik heb nu wel weer eens zin in een roman haha.



Welke boeken zijn je go-to inspiratieboeken geweest tijdens het schrijven?
Dat zijn er veel. Maar als ik kijk naar Nederlandse literatuur staat bijvoorbeeld Het idee M/V van Asha ten Broeke hoog op mijn lijstje. Hierin legt de auteur bijvoorbeeld in Jip-en-Janneke taal breinverschillen tussen mannen en vrouwen uit. En Dolle Mythes van Linda Duits over de eerste en vooral tweede feministische golf in Nederland vond ik heel interessant, omdat het in de literatuur vaak alleen maar gaat over die bewegingen in Amerika. Verder heb ik veel gehad aan de boeken Witte onschuld van Gloria Wekker en Alledaags racisme van Philomena Essed over hoe racisme werkt in Nederland.

In september las ik een voorpublicatie van je boek in VK Mag, het ging over de eetstoornis waar je jarenlang mee worstelde. Het is het enige hoofdstuk in je boek dat enkel over jouw ervaringen gaat. De andere hoofdstukken in je boek zijn gelaagder door alle bronnen en verschillende stemmen. Genuanceerder misschien ook wel. Ik was benieuwd of juist dit stuk voorpubliceren jouw idee was of het idee van de krant of je uitgever. Het voelde voor mij namelijk ergens als sensatie, alsof alleen iets dat hyperpersoonlijk is zulke exposure verdient. Soort ‘sex sells’, maar dan anders. Kwetsbaarheid sells misschien wel. Hoe zie jij dit?
Ik snap wel wat je bedoelt. Dit bewuste hoofdstuk is inderdaad niet helemaal representatief voor de rest van het boek. Ik werk als freelancer voor de Volkskrant en was vanaf het begin dat het magazine interesse had in een eventuele voorpublicatie betrokken in het keuzeproces. Ik dacht eerst dat er niets tussen zat dat geschikt was voor de krant, maar mijn uitgeverij zei dat het exposure-wise slim was om wel te voorpubliceren. Toen heb ik zelf prikkelende hoofdstukken opgestuurd. Ik was bang dat de redactie het anders niet zou lezen. Mijn activistische feministische stem is niet de stem van de krant en diens lezers. Dus hoewel het eetstoornishoofdstuk inderdaad niet exemplarisch is voor mijn gehele boek was het vooral een tactische move.

Hoe ervoer je de tijd net na het verschijnen van je boek? Ik heb best lang in een soort limbo gezweefd toen mijn boek verschenen was. Aan de ene kant hyped want ‘er gebeurt zoveel! Dit is fantastisch’ naar ‘wat de fuck moet ik nu met mijn leven?’ en het gevoel dat er uiteindelijk niets fundamenteels veranderd was terwijl ik altijd dacht: ‘als dat boek er eenmaal is, dan…’ Herken jij dit of voelt het voor jou heel anders?
Vooral de weken rond het verschijnen van mijn boek vond ik dubbel. Ik kreeg toen die voorpublicatie was verschenen allemaal berichtjes van mensen die ook met een eetstoornis kampten waarin ze dingen schreven als: jouw verhaal lezen geeft me hoop dat het ooit echt beter wordt. Ik vond het heel fijn dat mijn verhaal mensen hielp, maar ergens benauwde het me ook. Misschien herken je dit wel, maar als ik gestrest of zenuwachtig ben dan raak ik toch weer sneller geobsedeerd door mijn lichaam en eetgedrag. Dus dat voelde vreemd: mensen lazen over mijn herstel, terwijl ik zelf soms dacht: ik ben nog helemaal niet compleet hersteld.

Oja, dat herken ik zeker. Heftige stress is een bitch. En ook het feit dat iets waar je jarenlang privé mee worstelt ineens toch een soort publiek eigendom wordt, kan op zichzelf al een trigger zijn denk ik.
Nu is dat gevoel en de obsessieve gedachten gelukkig weer gaan liggen, maar toen wist ik natuurlijk niet hoe het zou lopen. Ik was bang dat ik forever dat ‘meisje van die eetstoornis’ zou zijn. Vooralsnog is dat niet zo gebleken haha. En ik ben ook gewoon trots dat ik mijn persoonlijke verhaal heb gedeeld, want ik vind dat mensen zich hier niet voor moeten schamen. Zoiets persoonlijke delen dient dan ergens ook een hoger doel.



En hoe gaat het nu met je?
Ik zit toch wel in een kleine identiteitscrisis haha. Tot nu toe heb ik altijd een plan gehad: eerst studeren, toen ging ik veel werken voor de krant, daarna kwam mijn boek. En nu weet ik niet precies wat de volgende stap wordt. Ik vond het ook lastig dat je snel ‘oud nieuws’ bent als je boek er eenmaal is.. De uitgeverij gaat meteen weer door met nieuwe boeken uitgeven, dat is logisch, maar je bent dan wel meteen zo teruggeworpen op jezelf.  En dan zie ik andere feministische boeken en vergelijk mezelf en mijn boek daar toch mee. Hoe stom ik dat ook vind. Dan denk ik: O die liggen wel daar en verkopen vast veel beter.



Gaat het dan om een soort externe bevestiging dat als je meer boeken verkoopt je geslaagder bent als schrijver?
Ergens wel, maar het gaat ook over bereik. Nu het boek er is wil ik dat het zoveel mogelijk mensen bereikt die er hopelijk iets aan hebben of ervan kunnen leren. Dat is wel moeilijk aan het maakproces: de laatste maanden tijdens het schrijven dacht ik: ik kan niet wachten tot het er is. En nu is het er en val ik toch in een zwart gat en merk ik dat je er niet echt veel invloed op hebt hoeveel het wordt gekocht.

Wat ik ook stom vind is dat het hier heel weinig over gaat bij jonge schrijvers. Bijna niemand deelt over die worsteling van die periode na het verschijnen van je boek. Iedereen deelt alleen de stomende signeersessies, literaire optredens en als ‘ie een weekje in de bestsellerlijst staat - daaraan heb ik me ook schuldig gemaakt trouwens haha.
Ja totaal. En je wordt ook hebberig merk ik. Hoe meer aandacht of publiciteit je krijgt hoe meer je wil.

Wij hebben ons platform opgericht omdat we proberen woke en bewust te zijn, maar vaak genoeg nog falen. Ik ben benieuwd of jij ook millennial malaises hebt en hoe jij jezelf ziet als feministische millennial anno 2020?
Ik herken de frictie waar jullie over schrijven en posten heel erg. Ik wil bijvoorbeeld aan de ene kant graag veganistisch eten, maar wil mezelf ook niet teveel restricties opleggen. Als ik kaas crave wil ik het gewoon eten. En ik wil geen fast fashion meer kopen, maar dan bedenk ik wel uitzonderingen voor mezelf. Bijvoorbeeld dat een panty en riem niet tellen. Dat vind ik dan best kut van mezelf. Maar ik vind het ergens ook heel vervelend dat bijvoorbeeld de klimaatcrisis nog zo erg als individueel probleem wordt gezien, terwijl we veel meer top-down zouden moeten kijken naar het systeem. Ik vind trouwens sowieso dat je niet van jezelf moet eisen alles perfect te willen doen, dan ga je je alleen maar slechter voelen. En daarmee bereik je niets. Roxane Gay schreef over niet-perfect feminisme trouwens een fantastisch boek: Bad feminist. Dat slaat ook voor op mij als millennial feminist denk ik: ik ben geen perfecte, consequente feminist. Maar ik ben wel strijdbaar en ik doe mijn best.