Millennial Makers  
                  x
Maud Wiemeijer


Schrijver Binkie Bloemheuvel Fotografie Tatjana Almuli
December 2019



‘Niemand kan onze verhalen zo goed vertellen als wijzelf’.
Maud Wiemeijer


     
    Maud Wiemeijer (1993, Edam) schreef op haar tweeëntwintigste  haar eerste toneelstuk tijdens het afstudeerjaar van haar studie theaterwetenschappen. In 2015 bedacht zij het scenario voor de webserie Anne+, over het bewogen en realistische (liefdes)leven van een lesbisch meisje in Amsterdam. De serie werd geselecteerd voor het Tribeca Film Festival in New York en gooide daarmee hoge ogen op internationaal niveau. Momenteel wordt er een tweede seizoen van Anne+ opgenomen.

Ik had nog wel even kunnen doorgaan in de derde persoon over Maud, maar de realiteit is veel minder afstandelijk. Vanaf mijn 12de zaten we samen op het Montessori Lyceum in Amsterdam en werden we goed bevriend. Ik koester leuke herinneringen aan een reis naar Londen die we maakten toen we zeventien waren. We hadden bij D-reizen onze reis geboekt op voorwaarde dat die zo goedkoop mogelijk moest zijn. Bij nacht en ontij vlogen we via Rotterdam naar Gatwick (Mauds lieve vader bracht ons omdat we niet nagedacht hadden over vervoer van Amsterdam naar Rotterdam om 3 uur ‘s nachts). In Londen hadden we een tête-à-tête met de bedwantsen in ons piepkleine hotelkamertje waarvan de deur niet op slot kon. Ook ontdekten we dat Sweet Charity een geweldige voorstelling was als we daadwerkelijk de acteurs hadden zien spelen vanaf onze cheap seats in de nok van het Theatre Royal Haymarket. Na de middelbare school gingen we allebei onze eigen weg maar, ik bleef haar projecten volgen. Terwijl ik speelde met het idee van een rubriek over jonge makers in de cultuursector, had ik allang besloten dat Maud de eerste was die ik wilde spreken.






Ik heb het altijd al willen vragen, maar hoe is de webserie Anne+  ontstaan?

De serie is ontstaan omdat de regisseur Valerie Bisscheroux en ik representatie misten van lesbische personages. In 2015 was ik in Indonesië met mijn familie en had ik tijd om na te denken. Daar kwam ik op het idee van Anne+; zes afleveringen met steeds een ander meisje naast de hoofdpersoon. We dachten: hoe gaan we dit ooit verkopen? We zijn tenslotte jonge makers en de serie heeft alleen maar vrouwelijke hoofdpersonages, die ook nog eens queer zijn. Daarom hebben we zelf een teaser opgenomen en op YouTube gezet en die kreeg heel veel views. Dat werd opgepikt door productiehuis Millstreet Films en later stapte ook BNN/VARA in. We hebben ook een succesvolle crowdfunding gedaan waarbij we ons streefbedrag binnen een week binnen hadden. Daarna ging het project vliegen. Het heeft bijna drie jaar gekost om tot het eindresultaat te komen. Ik denk dat het ook belangrijk was dat we geduld hadden, we wilde gewoon dat het goed werd. Al ons lief en leed hebben we erin gestopt en elk vrij uurtje dat we hadden werd hieraan besteed.

Zie je al een soort verschuiving in die representatie van lesbische karakters, na die vijf jaar dat jullie bezig zijn met Anne+? Of vind je het nog steeds totaal niet representatief en zijn jullie de enige die daarop inspelen?

Nee, ik zal niet zeggen dat wij enige zijn die daarop inspelen. Ik vind wel dat het nog steeds echt te weinig is. Doe gewoon in al die mainstream romcoms een paar queer personages, hoe moeilijk is dat nou?

Ook uniek aan Anne+ is dat de serie het alledaagse leven weerspiegelt van twintigers...

Ja, het gaat niet over het feit dat zij gay is, het gaat gewoon over haar leven. Als we het dan toch over millennials hebben: het dagelijkse leven dat je meemaakt, niet weten wat je wilt, een bepaalde druk voelen, een beetje door het leven struikelen, fouten maken en soms ruzie hebben.

Wat vind jij eigenlijk van die term Millennial?

Die gebruik ik wel, ik vind het geen negatief woord. Het is de term voor onze generatie, net zoals wij het over Boomers hebben. Ik omarm het millennial zijn wel, wij zijn gewoon de generatie die jankend hun ouders belt om geld te lenen voor de huur en het vervolgens uitgeeft in een natuurwijnbar.

Ik heb even in mijn geheugen gegraven; ik was nog bij jouw eerste toneelstuk: Persona, of een van de andere archetypen. Dat was ook een stuk dat over onze eigen generatie ging. Hoe belangrijk is het voor jou dat Anne+ over je eigen generatie gaat?

Dat was mijn eerste poging om uit te zoeken wat voor dingen ik wilde schrijven en dat moest een beetje een persiflage worden op mijn generatie theater studenten. Ze kunnen allemaal een beetje pedant overkomen, maar ook om zich een houding te geven, denk ik. Maar ik vind het heel belangrijk om over mijn generatie te schrijven, want niemand kan onze verhalen zo goed vertellen als wijzelf. Weet je nog toen Girls uitkwam? Alsof een bom ontplofte; zo kan het ook! De hoofdpersoon hoeft geen traditioneel dun meisje te zijn die het allemaal op orde heeft en met de knapste jongen verkering krijgt. Een serie kan ook gaan over fouten die je maakt, over irritant zijn en over seks zoals het is. Girls is een goed voorbeeld van generationele tv! Natuurlijk hartstikke links, wit en elitair, maar het was in elk geval voor mij al vernieuwend.

In het studentenblad van de UvA, Folia, zei je over dat toneelstuk: ‘Onze generatie kan soms zo pretentieus zijn en denkt alles beter te weten’. Ook wilde je eigenlijk de kunststudenten een spiegel voorhouden. Hoe kijk je dan naar die generatie in de kunstsector? Welke spiegel bedoel je?

Het is zes jaar geleden dat ik dit toneelstuk maakte. Als ik dan hoor: ‘we denken alles beter te weten’, dan meen ik nu dat wij sommige dingen ook echt beter weten. Alhoewel...laatst was ik naar een avond over Aktie Tomaat. We hadden het over een situatie van 50 jaar geleden, die eigenlijk nu opnieuw weer plaatsvindt. Toen zaten we allemaal weer een beetje te praten en intellectueel te zijn en overal betekenis achter te zoeken. Dat vond ik vermoeiend – in die theaterwereld – en ik pas daar niet helemaal tussen. Daarom ben ik uiteindelijk film gaan doen. Ik wil nog steeds theater maken hoor, dat vind ik ook heel leuk.

Ik vond het wel grappig, want ik herken het wel vanuit mijn studie kunstgeschiedenis, dat je soms in een intellectueel debat terecht komt, waarvan ik dan denk ja, jongens, ga eens een keer naar buiten en kijk eens een keer om je heen!

Ja, precies! Als we het over de millennials hebben, gaat het ook over de bubbel natuurlijk. Ik haat dat woord, maar het is wel zo. Ik zit ook in een bepaalde bubbel en daar word ik soms een beetje moe van. Dat leer ik ook nu ik Anne+ maak. Het gaat allemaal over linkse, redelijk hoog opgeleide mensen. Dat proberen we een beetje te nuanceren in seizoen twee, maar het is ook nou eenmaal de bubbel waar ik in leef. Gaandeweg leer je dat je altijd over een bepaalde groep schrijft; eentje die je zelf kent.

Als je echt dieper ingaat op Anne en haar avonturen in Amsterdam, is dat dan voor een deel autobiografisch?

Dat is de vraag die mij het meest gesteld wordt. Ik snap het wel, want het gaat over een lesbisch meisje van mijn leeftijd. Het is niet zozeer mijn eigen leven, meer de gebundelde ervaring van ons allemaal. Het zijn niet mijn exen die je daar ziet, niet allemaal in ieder geval.  In seizoen twee zit wel meer van mij. Ik merk dat ik steeds meer op Anne ga lijken of dat Anne steeds meer op mij gaat lijken.



Ik kreeg op mijn telefoon een melding van een artikel van NU.nl dat iemand van Orange is the New Black in Anne+ gaat spelen, omdat jullie geselecteerd waren op het Tribeca film festival. Kan je daar alsjeblieft iets over vertellen?! Ik viel gewoon van mijn stoel! Ik dacht: ik ken Maud gewoon …

Haha! Dat is Laura Gómez, die speelt Blanca Flores. Wij waren geselecteerd voor het Tribeca Film Festival en wij zaten in een blok met andere films. Zij speelde in één van die films en zat dus in het publiek. Na afloop gaan de makers naar elkaar toe. Ze kwam naar ons toe en zei dat ze het zo tof vond en verfrissend en ze maakte een grapje in de trant van als er nog een seizoen is, mag ik dan een boom spelen? Diezelfde avond nog kwamen we haar opnieuw tegen in de metro. Toen zeiden wij dat we bezig zijn met een tweede seizoen. Later stuurde ze ons een berichtje via instagram. Toen heeft ze ons meegenomen naar een Ethiopisch restaurant in een kelder in New York. Dat was geweldig! Daarna heb ik een rol en scènes voor haar geschreven en het naar haar opgestuurd.

En dit was allemaal toevallig?

Ja, heel toevallig!

Ons platform Millennial Malaise gaat ook over prestatiedruk, over de frictie tussen het perfecte plaatje versus de realiteit. Ik vind het heel knap dat jullie gezegd hebben dat jullie echt kwaliteit willen en het niet uitmaakt hoe lang jullie erover doen als het er maar komt.  Heb jij een wijze raad voor mensen in de cultuursector. Hoe hou je deuren open en hoe sta je stevig in je schoenen?

Hoe vervelend het ook klinkt, maar je moet altijd zorgen dat mensen je naam kennen. Je moet met mensen gaan netwerken. Ik vind het verschrikkelijk, soms denk ik echt waarom steek ik al die tijd in koffiedrinken. Dat is ook een beetje onze generatie: koffiedrinken en dan kijken wat je elkaar kan bieden. Soms word ik er ook kotsmisselijk van, maar het hoort erbij en het heeft mij uiteindelijk geholpen. Uiteindelijk werpt het toch zijn vruchten af. Het is voor iedereen anders, ik heb het geluk gehad dat ik een idee had wat opgepikt werd. Een lucky break, denk ik, dat is ook niet voor iedereen, dus ik vind het best moeilijk om hier advies over te geven.

Waar droom je op dit moment van om nog te maken (als je een onbeperkt budget hebt)?

Ik zou graag een lesbische romcom willen maken voor een groot publiek. Het lijkt me gewoon heerlijk om voor iedereen een leuke, lieve, gezellige romcom te maken met queer personages in de hoofdrol in plaats van Mannenharten deel vijf. Maarja, ik zou ook graag een mooie arthouse film willen maken, zo’n soort Before trilogy, die eigenlijk gewoon uit vijf scènes bestaat waarin mensen met elkaar praten. Of een Mike Mills achtige film. Wil ook graag nog een heist movie maken met alleen maar vrouwelijke personages. Ik heb nog zoveel ideeën!

Welke jonge makers moeten we volgens jou volgen?

Dominique Gimberg, een hele leuke toffe filmmaker, die een hele uitgesproken stijl heeft en die een mooie film heeft gemaakt over lesbisch zijn. Giancarlo Sanchez vind ik een hele goede maker, hij heeft Mocromaffia gemaakt. Randa Peters schrijft heel goed, herkenbaar en grappig. Met haar werk ik nu ook aan een nieuw project.

Wie is je grote voorbeeld?

Dit is een lastige vraag, maar ik heb bewondering voor Abbi Jacobson en Ilana Glazer. Ken je Broadcity? Ik vind dat top, het is grappig en heel erg van deze generatie. Zij zijn ook begonnen als webserie maar hebben het geschopt tot Comedy Central. 

Wat is je beste budget tip?

Ik ben veel blut geweest, als ik in de winter blut was dan kocht ik een knolselderij en dan maakte ik daar soep van voor drie dagen. En langer fietsen voor de Lidl!

Millennials zijn…

Wij zijn de generatie die tot ons veertigste met huisgenoten blijft wonen, omdat we ons niets beters kunnen veroorloven. In Amsterdam tenminste.

Wat beschouw je als je grootste succes?

Anne+ natuurlijk!


Wat is je favoriete website?

Twitter, ik kan er van genieten en je leert van alles. Het is gewoon een grote teringzooi!