Mijn ontmoeting met Lisa Taddeo


Schrijver
Jessica Kuitenbrouwer
December 2019


    ‘’I like your necklace.’’
Mijn linkerhand grijpt naar het gouden plaatje om mijn nek dat in kleine, dikgedrukte blokletters FEMINIST spelt.
“Thank you. I actually bought it in the States.”

In een Indonesisch restaurant in het centrum van Amsterdam zit ik tegenover Amerikaanse journalist Lisa Taddeo. De stichting waar ik soms voor werk heeft Taddeo uitgenodigd een lezing te komen geven over Three Women, het boek over de sekslevens van drie vrouwen waar ze ruim acht jaar aan werkte en wat nu als “de nieuwe feministische hit” de wereld over raast.

Ik bestudeer de vrouw tegenover me. Haar gezicht is jonger, soepeler, dan haar auteursportret. Het promo-materiaal van haar uitgever gaf me de indruk dat Taddeo een serieuze, zelfverzekerde en strenge vrouw was. Een beetje het stereotype feminist. Zo’n vrouw die je zonder genade onder tafel discussieert en flink van zich af bijt als je iets zegt wat ze ongeïnformeerd vindt. Het soort vrouw dat we of graag willen zijn, of die we krampachtig proberen níet te zijn. “Die ene vriendin” van wie je weet dat ze gelijk heeft, maar voor wie je je toch altijd met een bittere nasmaak excuseert op een feestje.

De vrouw die hier tegenover me zit is girly, haar aanwezigheid veel minder volwassen en gecultiveerd dan haar imago. Ze is giechelig en verstopt zich veel achter haar stijle, zwarte bob.
“Is it silly to order an Aperol Spritz?” vraagt ze aan de kelner. Hij haalt zijn schouders op en brengt haar een minuut later de chemisch-oranje cocktail.
Met de cocktail in haar hand draait ze zich naar de tafel en op gedempte, maar dringende toon – die toon waarmee meisjes elkaar geheimen vertellen – spreekt ze de hoop uit dat de lezing vanavond beter zal verlopen dan het event waar ze gister moest spreken. Ik verwacht dat ze zal klagen over een mansplainende moderator, of iemand in het publiek die de Q&A kaapte, maar in plaats daarvan vertelt ze in geuren en kleuren over de wardrobe malfunction van die avond. Hoe verschrikkelijk ze het wel niet had gevonden – afgrijselijk zelfs. Daarna vertelt ze een anekdote over een Skype-interview waarbij haar camera aan had gestaan, terwijl zij dacht dat ze alleen te horen was geweest. Ze had zich gedragen als een “animal” en ging door de grond toen ze erachter kwam dat de journalist aan de andere kant haar had kunnen observeren.

Taddeo lijkt zich voor van alles te verontschuldigen – iets wat de ‘stereotypische feminist’ absoluut niet eigen is. Ze geneert zich voor haar kapotte gulp, ze voelt zich betrapt als een man haar per ongeluk ziet ontbijten in haar pyjama en ze voelt zich ongemakkelijk bij het bestellen van een zomerse cocktail in oktober als het buiten regent. Ook lukt het haar niet om in het openbaar gewoon “to fuck” (een werkwoord dat ze in haar boek vrij veel gebruikt) te zeggen. En hoewel ook ik me vaak op feestjes ongemakkelijk voel wanneer “die ene vriendin” zich ergens in vastbijt, merk ik dat ik toch een beetje teleurgesteld ben dat de journalist tegenover me niet zó is. Haar bescheiden houding doet om een of andere reden voor mij af aan haar autoriteit.

We praten over Amsterdam, over hoe direct en open mensen hier vaak zijn. Ze heeft vragen over de Wallen en prostitutie, een onderwerp waar ik toevallig veel vanaf weet – ik werk namelijk parttime in de Condomerie op de Warmoesstraat.  Ze vraagt me of de vrouwen achter de ramen niet ook gezinnen hebben. Ik vertel haar dat dat soms best het geval is, dat het juist die vrouwen zijn die de kostwinnaar zijn thuis. Met open mond luistert ze naar mijn verhalen over prostituees, pooiers, condooms en SOA-testen. Zij, de vrouw die acht jaar lang met andere vrouwen over hun sekslevens heeft gepraat, kan zich niet voorstellen dat ik vrijwel dagelijks met mensen, vreemden, praat over hun geslachtsdelen en hoe men zich kan beschermen tegen SOA’s. De openheid die ik zo gewend ben door mijn werk en de vrouwen om me heen shockeert haar.

Er ontstaat een bizarre situatie waarin ik, een jonge vrouw die zich een paar jaar geleden absoluut niet had willen identificeren als diehard feminist, me in mijn inzet voor de vrouwelijke zaak en mijn kennis over seks en intimiteit bijna superieur begin te voelen aan Taddeo, het nieuwe boegbeeld van de sekspositieve vrouwenbeweging.

Taddeo komt in geen enkel opzicht over zoals we door de media getraind zijn feministen te identificeren. Ze praat graag en met grote bewondering over Hollywoodfilms en benoemt geslachtsdelen en seksuele handelingen in eufemismen of verbasteringen. Ze is een vrouw wier gedrag beïnvloed is door de preutse, Amerikaanse, cultuur.
Ze is geen Beyoncé, die al haar seksuele energie opeist en het patriarchaat vertrapt onder haar stiletto’s. Ze is ook geen Judith Butler die bij alles wat ze doet bij zichzelf nagaat hoe de opgelegde hetero-normatieve cultuur haar handelen afdwingt. Ze is gewoon een vrouw.

Maar dan realiseer ik me dat dat juist is wat haar zo bijzonder maakt. Taddeo is wie ze is: een Amerikaanse, girly journaliste die voor glossies schrijft en een fascinatie heeft met de rol van verlangen en seks in de levens van anderen. Ze is een vrouw die haar leven leidt en het werk doet dat ze wil doen, zonder na te denken of ze de geschiedenis beïnvloedt. Ze doet het er niet om, het gebeurt gewoon. Ze is de perfecte samenloop van omstandigheden waaronder een gewone vrouw een icoon van een politieke beweging kan worden.

Mijn ontmoeting met Lisa Taddeo verliep niet zoals ik had verwacht. Het was geen cerebraal samenkomen van twee intellectuele vrouwen op dezelfde missie, het was een ontmoeting tussen twee vrouwen die gewoon leven zoals ze willen leven en daarover praten tijdens een etentje. Twee vrouwen die hun eigen koers varen en desondanks, of juist daarom, opkomen voor alle vrouwen. En gelukkig kon ik al snel mijn superioriteitsgevoelens overboord gooien, want het zijn vrouwen als Taddeo, die gewoon hun passie volgen en zich niet afvragen wie ze zouden moeten zijn, aan wie we een voorbeeld zouden moeten nemen.